Turkse bruiloft

Laatst was ik voor het eerst op een Turkse bruiloft. Met aso-trouwstoeten had dat niets van doen. In een zaaltje in het land van Maas en Waal werd gedanst, gegeten en gekletst. Ik was er niet in mijn eentje heengegaan, maar met een aantal collega's. Als ik alleen had gemoeten, was ik waarschijnlijk niet gegaan. Niet omdat ik er dan nauwelijks mensen zou kennen, maar omdat ik niet wist wat te verwachten. Zoals ik al schreef, ik deed iets voor het eerst. En iets wat je voor het eerst doet, maakt vaak onzeker.

Onzekerheid is niet echt populair. Als het kan wordt het vermeden. Risico's worden zoveel mogelijk gemeden. Bij het kopen van een huis. Bij het veranderen van baan. Bij het kiezen van een partner. En wanneer je als individu met veel onzekerheid kampt, zijn daar tal van trainingen en therapieën voor. Van onzekerheid moet je af. Ook het huwelijk kan gezien worden als een remedie tegen onzekerheid. Met "ja, ik wil" verzeker je jezelf zogenaamd van een gelukkige en levenslange relatie.

Volgens de Engelse filosoof Alan Watts (1915-1973) zouden we onzekerheid veel meer als deugd moeten ervaren. Door te erkennen dat het leven onzeker is en we niets zeker weten kan de weg naar ware kennis worden geopend. Door toe geven dat je iets niet weet of kent, sta je immers open voor ervaringen, meningen en gewoonten van anderen. Watts staat in deze opvatting niet alleen. Een van de bekendste citaten van de Griekse filosoof Socrates (ca. 470-399 v. Chr.) luidt: ik weet dat ik niets weet. Hij wilde daarmee zeggen dat je nooit zekerheid hebt over wat je weet. En de Franse filosoof Descartes (1596-1650) meende dat twijfel het begin van wijsheid is. Twijfelen betekent dat je vragen stelt. Dat je je af durft te vragen of je eigen overtuigingen over hoe de wereld in elkaar zit wel kloppen.

Op de Turkse bruiloft werd op een gegeven moment in een kring door de vrouwen op een bepaalde manier gedanst. Twee stappen opzij, een naar voren, geloof ik. De rechterzijde van de bruid was nog vrij, dus daar haakte ik aan. Dat was niet de bedoeling. Ten overstaan van de hele kring werd ik op vriendelijke wijze naar een plek halverwege de kring gedirigeerd. Dat maakte me onzeker. Op een gegeven moment moesten de cadeaus worden aangeboden. Mijn collega's en ik haakten achterin de rij aan. Dat was gelukkig wel de bedoeling. Sommige cadeaus werden persoonlijk door het bruidspaar in ontvangst genomen, andere werden op een tafel gelegd. We hadden geen idee hoe wij ons cadeau moesten aanbieden. Dat maakte ons onzeker. En hoewel ik ook vind dat we twijfel en onzekerheid veel meer moeten omarmen, ik voelde me op die Turkse bruiloft verre van wijs.

P.S. Het bruidspaar wens ik overigens wel de zekerheid van een gelukkige en levenslange relatie toe.